آنهایی که می گویند " قصد ایشان محافظت از جان ملت بوده که مبادا بشویم موش آزمایشگاهی کشورهای غربی!" بگویند این همه سال، این همه جانی که در راه به خودکفایی رسیدن انواع و اقسام طرح ها و پروژه های وطنی از دست رفته، مگر اسمش را می شود چیزی جز "موش آزمایشگاهی بودن" گذاشت؟!... مصداقش تا دلتان بخواهد؛ اقتصاد اسلامی سازی، سدسازی، خودروسازی، موشک سازی، جوان انقلابی سازی، طرح های صد من یک غاز هر شب بخوابی صبحش بیدار شوی... .
ما سال هاست که موش آزمایشگاهی هستیم. این را خودمان هم خوب می دانیم. جسم و روح و روانمان را گذاشته ایم وسط تا هر کس و ناکسی رویش امتحانی کند و بعدش بگوید: " اشتباه برآورد کردیم. نمی دانستیم اینقدر زمان می برد تا کلنگ آزمایشگاه را بزنیم... چیزی نشده که!... "
نقاشی از: ریحانه افضلیان
دیروز جایی خواندم: " در کشورهای دیگر طرح قرنطینه خانگی جمع شده و حتی مردم دارند به زدن ماسک اعتراض می کنند!" دو سال گذشته است! دو سال کم نیست. به اندازه ی خدمت سربازی رفتن است. به اندازه یک مدرک دانشگاه گرفتن است. دو سال عمر یک ملت است که دیگر خسته شده! بریده! بیشتر از این نمی تواند ادامه بدهد! شوخی نیست! دو سال از عمر و زندگی ماست! تا کِی و کجا مثل مرغ کرچ توی لانه هایمان بمانیم و به هزار درد و مرض روحی و روانی دچار بشویم که مبادا بمیریم!!؟!... اینقدر این پروتکل های بهداشتی را چماق نکنید روی سر ملت! ملت سهم خودشان را هزار باره پرداخته اند! شما چقدر سهم داده اید؟!! مطمئنم هیچ درکی از وضعیتی که مردم را در آن قرار داده اید، ندارید!
