راحله، مرد سوزن بان و سال های دور - قسمت آخر
راحله... راحله... ردیف دندان های سفیدش را با لبخندی که همیشه روی لب داشت به یاد آوردم! خاطرات سالهای دور یکباره زنده شد... .
وقتی غروب ها مثل دونده های دوی سرعت، تمام تلاشم را می کردم تا از قطار بین شهری جا نمانم، دیگر نفسی برای سلام و علیک و گفتگو نداشتم. راحله اما مثل خیلی از دخترهای دیگر، همیشه آرام و با لبخند وارد سالن قطار می شد و از همان اول ردیف خانم ها، شروع به سلام و احوالپرسی می کرد. همیشه می خندید و آن لبخند زیبا، آن صورت بی نقص، با پوست هلویی، آن چشم های بادامی مداد کشیده اش، آن موهای حالت دار زیر مقنعه ی لباس فرمش... آخ که چقدر روی مخم بود!! همیشه جوری می دیدمش که انگار از اتاق میکاپ بیرون آمده! چه پنج و نیم های صبح، چه شش و چهل و پنج دقیقه های غروب! و آن وقت من چه شکلی بودم؟!... داغان!! خسته!! نفس بریده! شلخته! پر از اضطراب ِجاماندن از قطار... پر از حرص و جوش و بی اعصابی از سروکله زدن با مشتریان دیوانه ی نمایندگی ایران خودرو و قطعه فروش ها و مکانیک های تعمیرگاه!... پر از متلک های دوزاری میدان قزوین!... پر از فشارهای اتوبوس میدان راه آهن و دویدن ها تا پای قطار... و دویدن ها و دویدن ها... تمام خاطرات آن سالهای کاری در تهران، مثل برق در مغزم منفجر شد!... خودم را می دیدم که تنها در انتهای ردیف صندلی ها، توی خودم فرو رفته بودم و سرم را به شیشه ی قطار چسبانده بودم تا نفسی تازه کنم و خوابم می برد!...
تمام مسیر صدای قهقهه ها و خاطره تعریف کردن های دخترها، توی سرم می پیچید! ماجراهای دیدار با دوست پسرهایشان، کادوهایی که برایشان گرفته بودند. جاهایی که با هم رفته بودند. خریدهایشان از بازار، لوازم آرایش جدید و خوراکی های رژیمی و قرارهای کاری و اضافه حقوق ها و تشویق ها و... اما باز من و بودم و اضطراب خواب ماندن و رد کردن ایستگاهی که قرار بود در آن پیاده شوم! اگر خواب می ماندم، ممکن بود از گرمسار سر دربیاورم!... فقط یک ایستگاه بود که همیشه، هر روز، بخاطر مکث طولانی تری که قطار در آن داشت، بیدارم می کرد... ایستگاه بهرام!
و مرد جوان سوزن بان ِ ایستگاه بهرام!... که چقدر قشنگ بود! چهره اش بین خواب و بیداری ِچشم هایم، شبیه آدلن دلون می شد! فقط قد بلندتر، سفیدتر! با گونه هایی که همیشه به سرخی می زد و لبخندی که هیچ وقت نمی فهمیدم مخاطبش من هستم یا تمام دخترهای سالن ویژه ی بانوان!!... نمی دانم چرا هر بار می دیدمش که شیفت کاری اش را تحویل می دهد، سرم داغ می شد... قلبم تندتر می زد... اصلا چرا باید ناخودآگاه در ایستگاه بهرام بیدار می شدم؟ و چرا باید چشم هایم اتاق سوزن بانی را دید می زد تا مگر ببینمش!... تمام آن یکسال و اندی رفت و آمد... تمام آن چشم انتظاری ها... حتی چند باری رو در رو شدن در ایستگاه پایانی... گذشت... بی اینکه هیچ کلامی میان ما رد و بدل شود!... همیشه فقط لبخند بود و گونه هایی که سرخ می شد... .
سالها بعد که دیگر قید کار کردن در تهران را زده بودم، یکبار تصادفی او را در شهر دیدم. زنی چادری کنارش قدم می زد و کالاسکه ای توی دست هایش به جلو می رفت. هنوز همانقدر قشنگ بود! و هنوز هم همان لبخند روی صورتش بود! اینبار اما مخاطبش دخترک زیبایی بود که توی لباس یکسره ی صورتی، از کالاسکه به بیرون نگاه می کرد... .
من، هیچ وقت نتوانستم شبیه باقی دختران آن قطار باشم... هیچ وقت نتوانستم بفهمم چطور می شود آن شکلی بود؟ چطور می شود زندگی آنقدر برای هر انسانی متفاوت باشد!؟... هنوز هم همه ی اینها برایم سوال است...
تصویر دست راحله که به سمتم دراز شده، تمام افکارم را پس می زند. با آن ناخن های کاشته ی خوشرنگ!... سرم را بالا می آورم. دارد برایم آرزوی موفقیت می کند... می گوید عجله دارد و نمی تواند بیشتر از این توی اداره ی پست معطل بماند. با خنده می گویم: حالا که میخوای بری، شماره ت رو بده من!. می خندد و کاغذ نوبتش را به سمتم می گیرد. تشکر می کنم و صمیمانه دست می دهیم. راحله می رود. به شماره نوبتش نگاه می کنم. هشتاد و یک است... نُه تایی از من جلوتر است!
