راحله، مرد سوزن بان و سال های دور - قسمت اول
توی نیمکت فلزی جابجا می شوم. سردم شده. آدم توی دوره پریودش همینطور هم تمام تنش یخ می زند چه برسد به وقتی که مجبور باشد نیم ساعت روی یکی از این نیمکت ها منتظر بماند. توی اداره ی پستم. رفته ام تا سفارش یکی از مشتری ها را پست کنم. به محض ورود به سالن، کوهی از کارتن های سایز دو و دختری که توی پافر مشکی و شال بافت زرشکی اش با کارتن ها سروکله می زند، جلب توجه می کند. تابحال این همه کارتن را یکجا توی اداره پست ندیده بودم. شاید صد تایی می شد. دخترک هم با دستگاه چسب داشت زیر و رویشان را چسبکاری دوباره می کرد. آه از نهادم بلند شد. با این حساب عملا یکی از باجه ها از رده خارج است و به او اختصاص دارد. باید منتظر بمانم. از سه کارمند، یکی هم به مرخصی رفته است. ما بیست نفر توی سالن مانده ایم و آقای کلانتری! شماره ام نود است.
تنم توی نیمکت دوباره می لرزد. خانم جوان زیبایی به فاصله ی یک صندلی توی ردیف من نشسته است. با گوشی اش حرف می زند. پوست صورتش مثل هلوست. موهایش هایلات شده و دسته ای از آن که بلوندتر است توی صورتش ریخته. عینک مشکی مد ِروزی روی چشم های نقاشی شده اش جا خوش کرده. ماتیکش اش خیلی خوشرنگ است. اندام لاغر و لباس های شیکی هم دارد. روی صندلی ِ بین ما یک پاکت نامه و چند تا کلید و کارت بانکی ست. توی دلم می پرسم :"چطوری بعضی ها اینقدر پوست و مو خوشگلی دارند؟ چطوری اینهمه قشنگ می شوند؟!" سعی می کنم کمتر نگاهش کنم!
شماره ای خوانده نمی شود و همه کلافه اند. دختر جوان بلند می شود و می رود پشت باجه ها و به کوه کارتن ها سرک می کشد. چند تایی سوال می پرسد. در همین فاصله مردی جوان توی کاپشن چهارخانه رنگی، به سمت صندلی وسطی ِما دولا می شود و دسته کلیدی را برمی دارد و توی جیبش می گذارد. کمی تعجب می کنم. نکند کلیدهای دخترک بوده که جاگذاشته است؟ دل دل می کنم تا دخترک برگردد و بتوانم این موضوع را یواشکی به او بگویم. با چشم تعقیبش می کنم و حواسم به مرد هم هست که جایی نرود. بالاخره دختر به سمتم می چرخد و من با اشاره به او می فهمانم که جلوتر بیاید. آهسته می گویم: " این دسته کلیدی که اینجا بود، واسه شما بود؟" دختر هول می کند. "سوئییچ ماشین بود؟" چشمم به کیف شیشه ای مشکی و کوچکش می افتد. دست ظریفش دارد آن تو دنبال چیزی می گردد. سوئیچ و دزدگیر ماشین قاطی کلی چیزهای دیگر ته کیف هستند. تا به او نگاه کنم می گوید " نه، واسه من سر جاشه! " و نفس راحتی می کشد.
آهسته می گویم "آخه شما که بلند شدید، اون آقا اومد یه دسته کلید از اینجا برداشت. فکر کردم نکنه واسه شما باشه؟!" بعد متوجه چشم های سرمه کشیده ی دختر می شوم که به من زل زده است. با لبخندی که ردیف دندان های یکدست و درشت و سپید ِسپیدش! را به رخ می کشد، می پرسد "من می شناسمت!... ولی اسمت یادم نمیاد!... اسمتو بگو! " چشم هایش را کنجکاوانه ریز می کند. جا می خورم!... خنده ام می گیرد. "اسمم..." با گفتن نام فامیلی باز هم مکث می کند، انگار هنوز نشناخته. می گویم " مرجانم!... مرجان!" چشم هایش برق می زند! اسمم را تکرار می کند و می گوید "منم راحله!! منو یادته؟!... یادته اون سالها توی قطار... با هم می رفتیم تهران سر ِکار...".
جا می خورم!... راحله!... راحله!...
ادامه دارد...

