بنــدبــاز

این سپیده است. از وقتی که آمده ایم به خانه ی جدید، برای رفت و آمدمان به کارگاه و خریدهای دم دستی، رفیقم شده است. البته رفیق ِجان، نقره ای است. ولی نمیدانم چرا اسمش را گذاشته "جانی بلک!". جفتشان را همان هفته اول توی دیوار پیدا کردم؛ بیست تومن! به جان نشان شان دادم و او هم خوشش آمد. پروژه ی خریدن موتور، بخاطر نداشتن پارکینگ و دو برابر شدن قیمت یک شبه ی موتور، منتفی شده بود. پس بهترین گزینه دوچرخه بود! حالا که یادش می افتم، آن اوایل چقدر برای خریدن دوچرخه دوم شک داشتم، خنده ام می گیرد!... راستش از بچگی به این طرف، سوار نشده بودم و کلی خجالت می کشیدم که زمین بخورم! اما حالا دنبال بهانه می گردم که با هم بیرون بزنیم! :) چند روزی که هوا بارانی بود، سواری با سپیده خیلی کیف می داد! یکسالی بود که باران درست و درمانی نباریده بود. زمین و زمان و آدم ها تشنه ی باران بودند... . آسمان تمیز شد. شهر تمیز شد. تمام درختان تمیز شدند... و دل های ما هم نفس تازه ای کشید!

با سپیده رفته بودم نانوایی. آقای شاطر سرش خلوت بود. مثل همیشه مودبانه سلام و علیکی کرد و پرسید: چند تا نان میخواهی خانم ورزشکار!؟ ... راستش من که فقط قیافه ی ورزشکارها را گرفته بودم با خجالت گفتم: پنج تا!... دوباره پرسید چند تا؟ ( به گمانم گوشش سنگین است.) پنج انگشت دستم را توی هوا باز کردم و نشانش دادم. سری تکان داد و کارت بانکی را از دستم گرفت. پرسید: رمز! داد زدم سیزده!!... آمدن پیرزنی را از گوشه چشم دیدم. توی چادر قهوه ای با گل های ریز قرمز. با دمپایی جلو بسته و صورت آفتاب سوخته اش، کنارم ایستاد. لبخند جالبی روی صورتش بود. کوچه خلوت بود و جلوی نانوایی فقط ما دو نفر بودیم.

پنج تا نان بربری تپل و برشته روی میز آهنی سر خوردند و سمتم آمدند. بخار از تنشان به هوا می رفت. کیسه ی پارچه ای را جلو بردم و سعی کردم نان ها را یکجا داخلش بیاندازم. اما نمیشد بهشان دست زد! هم خیلی داغ بودند و هم خیلی شیطان! پیرزن با صدای مهربانش گفت: کیسه ات رو بده من! خودت نون ها رو بنداز توش!... دست به نونهات نمی زنم شاید دلت نگیره... و دوباره خندید. صورتش با وجود آفتاب سوختگی و کک و مک هایش، بی نهایت مهربان بود. بالاخره نان های داغ توی کیسه جا خوش کردند. تشکر کردم. هم از او و هم از آقای نانوا. رفتم سمت سپیده که پیرزن صدایم زد: صبر کن! زیپ کوله ات بازه! می ری توی راه یه چیزی ازش میوفته بیرون!... صبر کن واست ببندم!...

مثل مادرها مهربان بود! یک جور خاصی با محبت بود!... آرام زد پشت کوله ام و گفت: حالا برو!... سوار سپیده شدم و بلند گفتم: روز خوبی داشته باشید!... نگاهش نکردم اما حدس زدم باید روی صورت او هم لبخندی به بزرگی لبخند صورت من باشد!... تمام حواسم به لاستیک سپیده بود که به کیسه نان ها نخورد!... به اینکه خودم سُر نخورم و جلوی نانوایی ضایع نشوم! از وقتی زین را دوباره بالا برده ام، کنترلم روی دوچرخه کم شده!...

توی راه وقتی به آدم ها نگاه می کردم با خودم گفتم انگاری باران دل آدم ها را سبز می کند!... آدم هایی که تا دیروز عصبی و کلافه و خسته و دلمرده بودند، حالا صورتشان باز شده است. به هم با آرامش نگاه می کنند. عجله ای ندارند. مهربان شده اند! کاشکی همیشه باران ببارد... .

خبرهای داخلی مدام در حال اعلام پیروزی ایران هستند. این که توانسته اند روی انتخابات آمریکا تاثیر بگذارند یعنی آنها را شکست داده اند. خب باشه. قبول! تو پیروز شدی. انصافا هم خوب توانسته ای تاب بیاوری! یعنی مردم ات، یعنی ما! یعنی من! یک جور عجیبی داریم همه چیز را تاب می آوریم که باور کردنش ممکن نیست.

دیشب به جان می گفتم " مردم آمریکا، فقط چند ماه از نظر اقتصادی توی فشار بودند، بعد طوری توی رای دادن تلافی کردند که طرف خودش هم شوکه شده! رفتند رای دادند که جنگ با ایران بس است! بعد یک عده ای این طرف دارند خودشان را پاره می کنند که چرا می خواهید توافق کنید؟! باید بجنگید! آن هم بعد از چهل و چند سال فشار اقتصادی!!" راستش این هم باورکردنی نیست. هست؟

امروز تولدم بود اما آخر شب، توی رختخواب گریه میکردم... .

معرفی سریال "می دانم آن مقدارش حقیقت دارد." در این ایام تراژیک، یک کار عاقلانه نیست! حجم مسائل و مشکلات این سریال، آنقدر زیاد هست که نمی توانم دیدنش را به شما پیشنهاد کنم! باید در آن مود ِبالایی باشید که از پس ِ تحمل رنج های موروثی دومینیک بربیایید. اما مگر من در آن مود بالا بودم و خودم خبر نداشتم که نشستم پای دیدن این سریال؟ نه نبودم! ولی واقعا دلم هر شب برایش تنگ می شد. و مثل وقت هایی که یک خوراکی خوشمزه دارم و در خوردنش خساست به خرج می دهم، سعی می کردم ذره ذره آن را ببینم تا زود تمام نشود! هر چند که سریال فقط شش قسمت دارد. اما خاطره اش با شما تا مدتها باقی می ماند. خاطره ای که به هیچ عنوان غمگین نیست! بلکه تجربه ای عمیق از یک زندگی واقعی است.

سریال، داستان زندگی مردی از طبقه‌ی کارگر آمریکایی به نام دومینیک بردسی را به تصویر می‌کشد و بر رابطه‌‌ی او با برادر دوقلوی شیزوفرنیک پارانوئیدش به نام توماس متمرکز است. دوقلوهای همسانی که گویی از زمان تولد زندگی‌شان به شکل اجتناب‌ناپذیری در هم تنیده بوده است. دومینک احساس می‌کند در تمام زندگی‌اش در اسارت وابستگی‌های عاطفی مداوم برادرش توماس بوده است. سریال با سکانسی از یک اقدام خشونت‌آمیز وحشتناک آغاز می‌شود؛ جایی که توماس در کتابخانه‌ی عمومی شهر به قصد پایان یافتن جنگ خلیج فارس و برای پرداخت تاوان گناهان آمریکا دست خود را قربانی می‌کند. در پی اقدام خشونت‌بار توماس، او از مرکز درمانی سابق خود به یک بیمارستان روانی فوق امنیتی منتقل می‌شود. از اینجا به بعد داستان سریال شرح تلاش‌های دومینیک برای آزادی توماس و انتقال او به مرکز درمانی سابقش است. همچنین در هر قسمت، شاهد فلاش‌بک‌هایی به گذشته‌ی رابطه‌ی زناشویی دومینیک، ارتباط میان دو برادر و همچنین صحنه‌‌ها و موقعیت‌هایی از گذشته خانوادگی آن‌ها هستیم.

دومینیک هیچ نمی داند پدرشان کیست! مادرش همواره در جواب این سوال، سالها سکوت کرده و تنها وقتی می فهمد که دچار سرطان شده و چیزی از عمرش باقی نمانده، دست نوشته ای را از پدربزرگشان به دومینیک می دهد. با این امید که او بعد از خواندنش، به خانواده شان افتخار کند. دست نوشته ای که به زبان ایتالیایی ست و سرگذشت مهاجرت پدربزرگ به آمریکا تا زمان بزرگ شدن تنها دخترش، یعنی مادر دومینیک است. و البته که مادر آن را نخوانده چون می بایست ترجمه می شد و چه بهتر هم که هیچ گاه نخواند! چون کابوس های دومینیک بعد از ترجمه و خواندن دست نوشته ها، تازه شروع می شود. تا جاییکه به این نتیجه می رسد " خانواده آنها نفرین شده است!" و او مجبور است بار تمام این نفرین ها را تا انتها به دوش بکشد!... اما آیا واقعا مجبور است؟!... جواب این سوال و بسیار گره های دیگر این سرنوشت تراژیک را در جلسه های روان درمانی اش پیدا می کند و همینجاست که بیننده، آرام آرام از آن ظلمات دردناک بی پایان، نوری می بیند! پنجره ای که در پس تمام ِ از دست دادن ها، گشوده می شود! اما! به شرطی که خودمان دستی به سویش بلند کنیم!...

به نظرم پایان زیبای سریال، ارزش دیدنش را چند برابر می کند. راستش نه اینکه من هم مرضی داشته باشم که از دیدن این سریال لذت برده ام ولی، پاسخ خیلی از سوالات بزرگ بشری را می توانی در این داستان پیدا کنی! معنای زندگی، اختیار داشتن انسان، انتخاب کردن مسیر و دوست داشتن دیگری!... این سریال داستانی ست که اگر بخواهی به سادگی می توانی خودت را در بطن آن قرار دهی و همراه با دومینیک به عمق احساساتت شیرجه بزنی! امیدوارم که بتوانی از آن به سلامت بیرون بیایی!

پ.ن: باید اعتراف کنم بخش بزرگی از لذت این سریال را از بازی فوق العاده درخشان مارک روفالو، بازیگر محبوبم، برده ام! :)

صدای جیرجیر ضعیفی از کوچه به گوش می رسد. پای گاز ایستاده ام و مشغول زیر و رو کردن کتلت ها هستم. حواسم پرت ِ قیمت های جدید کارتن پستی بود که سیب زمینی ها سوختند! یک طرفشان سیاهی تلخ و بدی دارد. آن طرف دیگر نیمه خام است! با چند فحش که حالا دیگر یادم نیست، از تابه بیرونشان کشیدم و کتلت ها را به جایشان توی روغن خواباندم. وسط این کارها آمده ام سر وقت ِنوشتن! نوشتن که خبر نمی کند! یک دفعه آدم ویرش می گیرد که بنویسد! می دانم؛ تقصیر همان جیرجیرهای ضعیف است! که اولش نفهمیدم از کجاست؟ اما چند لحظه بعدتر که صدای گریه ی بچه آمد، فهمیدم یک نفر دارد اولین قدم های عمرش را توی کوچه ی ما می گذارد! جیر جیر کفش های جغجغه ای اش بود که من را به نوشتن وا داشت!

کوچه بی نهایت ساکت است! سی و چهارمین موتور سه چرخه ی ضایعاتی، چند دقیقه ی پیش آمده و سطل آشغال شهرداری را زیر و رو کرده و چیزی نیافته بود! حالا مثل همیشه چند ساعتی همه جا در سکوت فرو می رود تا ساعت دو عصر برسد و نیمه ی دوم زباله گردی ها شروع شود. بچه دوباره می زند زیر گریه. از پشت پنجره ی آشپزخانه سرک می کشم اما درخت زبان گنجشک تمام منظره را پر کرده و نمی توانم بفهمم دلیل گریه اش از چیست؟ صدای مادرش نمی آید. بعد دوباره سکوت می شود و جیر جیر قدم های نامنظم اش کوچه را پر می کند!... یاد اشک های زن چاق دیروزی توی تاکسی می افتم! و تلاش بی فایده اش برای نگه داشتن بغضی که بی هنگام سر باز کرده بود و داشت توی صندلی جلوی تاکسی، آن هم پیش سه نفر آدم غریبه می ترکید!...

زن ِمیانسالی که کنار دست راننده ی پیر و لاغر مردنی نشسته بود و دو اسکناس ده تومانی تا شده را روی داشبوردش می گذاشت. دخترک کنار دستی ام بی موقع وسط حرف های آن دو پریده بود و شماره کارت می خواست. پیرمرد اما حواسش به حرف های زن بود که توی مانتوی مشکی و ضخیم اش خیس عرق شده بود. هوا گرم بود. راننده هم دستمال کهنه ی کرمی رنگی را به سر و صورتش می کشید و سعی می کرد زن را آرام کند. کلمات آشنایی به لهجه ی لری آرام آرام داغ ِدل زن را بیرون می ریختند. پشت چراغ قرمز ِمیدان گیر افتاده بودیم. پراید کهنه و قدیمی بوی گاز می داد. توی صندلی های زهوار در رفته اش کمی جابجا شدم و به مسافر بغل دستی ام دوباره نگاه کردم. دختر جوانی بود توی لباس سرمه ای رنگی کارمندی، یا شاید دانشجویی... .

دخترک دوباره حرفش را تکرار کرد "آقا میشه یه شماره کارت بدید؟" پیرمرد می شنید یا نمی شنید؟ نمی دانم اما تمام حواسش به زن بود که با همان لهجه ی لری و شرمی که توی صدایش موج می زد از بچه هایش می گفت. از اینکه او را بخاطر شهریه و هزینه های مدرسه کتک زده اند!!... پیرمرد دلجویانه پرسید "پس شوهرت چی؟ باباشون چیکاره ست؟!" و زن با صدای خفه ای گفت " هیچی!... معتاده! بیکار و علاف می چرخه... بچه ها همش از من پول میخوان... ندارم... از کجا بیارم؟... دیگه قدشون از من بلندتر شده... می افتن به جونم کتکم می زنن... "

برای یک لحظه توی تاکسی سکوت مطلقی برقرار شد. من و دخترک به هم نگاه کردیم. دخترک زیر لب گفت " بیا... اینم غصه ی امروزمون که جور شد..." سری به تاسف تکان دادم و آرام گفتم " هر کی رو می بینی یه غمی داره...". زن بیشتر از این نتوانست بغضش را نگه دارد. اسکانس ها را روی داشبورد گذاشت و پیش از آنکه چراغ سبز شود از تاکسی پیاده شد... دست های لاغر و چروکیده ی راننده که به سمتش دراز شده بود، توی هوا معلق ماند... دستمال کهنه اش را دوباره دور صورتش کشید و با آه بلندی دنده عوض کرد... چراغ سبز شده بود.

شماره کارتم را به دخترک دادم و بیست تومان از اسکناس های توی کیفم را به سمش گرفتم " قابل نداره". رسید واریزی را توی گوشی اش نشانم داد "خواهش می کنم. دستتون درد نکنه... بیا آقا... خط عابر بعدی پیاده می شم. ممنونم!" مرد انگاری تازه به جهان توی تاکسی برگشته باشد، تکانی خورد و ماشین را کمی جلوتر نگه داشت. باقی مسیر را خاطرم نیست که چگونه گذشت... رفته بودم به کودکی! به سالهای مدرسه... به اینکه ما چطور توی جنگ و بیکاری بزرگ شده بودیم؟...

پ.ن: عکس در لحظه و همینطوری جهت دل‌خوشی!