بنــدبــاز

اگر درون خود نوری بیابی، تاریکی جهان نمی تواند تو را ببلعد. (تولستوی)

بنــدبــاز

راحله، مرد سوزن بان و سال های دور - قسمت آخر

راحله... راحله... ردیف دندان های سفیدش را با لبخندی که همیشه روی لب داشت به یاد آوردم! خاطرات سالهای دور یکباره زنده شد... .

وقتی غروب ها مثل دونده های دوی سرعت، تمام تلاشم را می کردم تا از قطار بین شهری جا نمانم، دیگر نفسی برای سلام و علیک و گفتگو نداشتم. راحله اما مثل خیلی از دخترهای دیگر، همیشه آرام و با لبخند وارد سالن قطار می شد و از همان اول ردیف خانم ها، شروع به سلام و احوالپرسی می کرد. همیشه می خندید و آن لبخند زیبا، آن صورت بی نقص، با پوست هلویی، آن چشم های بادامی مداد کشیده اش، آن موهای حالت دار زیر مقنعه ی لباس فرمش... آخ که چقدر روی مخم بود!! همیشه جوری می دیدمش که انگار از اتاق میکاپ بیرون آمده! چه پنج و نیم های صبح، چه شش و چهل و پنج دقیقه های غروب! و آن وقت من چه شکلی بودم؟!... داغان!! خسته!! نفس بریده! شلخته! پر از اضطراب ِجاماندن از قطار... پر از حرص و جوش و بی اعصابی از سروکله زدن با مشتریان دیوانه ی نمایندگی ایران خودرو و قطعه فروش ها و مکانیک های تعمیرگاه!... پر از متلک های دوزاری میدان قزوین!... پر از فشارهای اتوبوس میدان راه آهن و دویدن ها تا پای قطار... و دویدن ها و دویدن ها... تمام خاطرات آن سالهای کاری در تهران، مثل برق در مغزم منفجر شد!... خودم را می دیدم که تنها در انتهای ردیف صندلی ها، توی خودم فرو رفته بودم و سرم را به شیشه ی قطار چسبانده بودم تا نفسی تازه کنم و خوابم می برد!...

تمام مسیر صدای قهقهه ها و خاطره تعریف کردن های دخترها، توی سرم می پیچید! ماجراهای دیدار با دوست پسرهایشان، کادوهایی که برایشان گرفته بودند. جاهایی که با هم رفته بودند. خریدهایشان از بازار، لوازم آرایش جدید و خوراکی های رژیمی و قرارهای کاری و اضافه حقوق ها و تشویق ها و... اما باز من و بودم و اضطراب خواب ماندن و رد کردن ایستگاهی که قرار بود در آن پیاده شوم! اگر خواب می ماندم، ممکن بود از گرمسار سر دربیاورم!... فقط یک ایستگاه بود که همیشه، هر روز، بخاطر مکث طولانی تری که قطار در آن داشت، بیدارم می کرد... ایستگاه بهرام!

و مرد جوان سوزن بان ِ ایستگاه بهرام!... که چقدر قشنگ بود! چهره اش بین خواب و بیداری ِچشم هایم، شبیه آدلن دلون می شد! فقط قد بلندتر، سفیدتر! با گونه هایی که همیشه به سرخی می زد و لبخندی که هیچ وقت نمی فهمیدم مخاطبش من هستم یا تمام دخترهای سالن ویژه ی بانوان!!... نمی دانم چرا هر بار می دیدمش که شیفت کاری اش را تحویل می دهد، سرم داغ می شد... قلبم تندتر می زد... اصلا چرا باید ناخودآگاه در ایستگاه بهرام بیدار می شدم؟ و چرا باید چشم هایم اتاق سوزن بانی را دید می زد تا مگر ببینمش!... تمام آن یکسال و اندی رفت و آمد... تمام آن چشم انتظاری ها... حتی چند باری رو در رو شدن در ایستگاه پایانی... گذشت... بی اینکه هیچ کلامی میان ما رد و بدل شود!... همیشه فقط لبخند بود و گونه هایی که سرخ می شد... .

سالها بعد که دیگر قید کار کردن در تهران را زده بودم، یکبار تصادفی او را در شهر دیدم. زنی چادری کنارش قدم می زد و کالاسکه ای توی دست هایش به جلو می رفت. هنوز همانقدر قشنگ بود! و هنوز هم همان لبخند روی صورتش بود! اینبار اما مخاطبش دخترک زیبایی بود که توی لباس یکسره ی صورتی، از کالاسکه به بیرون نگاه می کرد... .

من، هیچ وقت نتوانستم شبیه باقی دختران آن قطار باشم... هیچ وقت نتوانستم بفهمم چطور می شود آن شکلی بود؟ چطور می شود زندگی آنقدر برای هر انسانی متفاوت باشد!؟... هنوز هم همه ی اینها برایم سوال است...

تصویر دست راحله که به سمتم دراز شده، تمام افکارم را پس می زند. با آن ناخن های کاشته ی خوشرنگ!... سرم را بالا می آورم. دارد برایم آرزوی موفقیت می کند... می گوید عجله دارد و نمی تواند بیشتر از این توی اداره ی پست معطل بماند. با خنده می گویم: حالا که میخوای بری، شماره ت رو بده من!. می خندد و کاغذ نوبتش را به سمتم می گیرد. تشکر می کنم و صمیمانه دست می دهیم. راحله می رود. به شماره نوبتش نگاه می کنم. هشتاد و یک است... نُه تایی از من جلوتر است!

بندباز
جمعه ۱۴۰۵/۰۸/۲۹
19:36
درحال بارگذاری..

راحله، مرد سوزن بان و سال های دور - قسمت اول

توی نیمکت فلزی جابجا می شوم. سردم شده. آدم توی دوره پریودش همینطور هم تمام تنش یخ می زند چه برسد به وقتی که مجبور باشد نیم ساعت روی یکی از این نیمکت ها منتظر بماند. توی اداره ی پستم. رفته ام تا سفارش یکی از مشتری ها را پست کنم. به محض ورود به سالن، کوهی از کارتن های سایز دو و دختری که توی پافر مشکی و شال بافت زرشکی اش با کارتن ها سروکله می زند، جلب توجه می کند. تابحال این همه کارتن را یکجا توی اداره پست ندیده بودم. شاید صد تایی می شد. دخترک هم با دستگاه چسب داشت زیر و رویشان را چسبکاری دوباره می کرد. آه از نهادم بلند شد. با این حساب عملا یکی از باجه ها از رده خارج است و به او اختصاص دارد. باید منتظر بمانم. از سه کارمند، یکی هم به مرخصی رفته است. ما بیست نفر توی سالن مانده ایم و آقای کلانتری! شماره ام نود است.

تنم توی نیمکت دوباره می لرزد. خانم جوان زیبایی به فاصله ی یک صندلی توی ردیف من نشسته است. با گوشی اش حرف می زند. پوست صورتش مثل هلوست. موهایش هایلات شده و دسته ای از آن که بلوندتر است توی صورتش ریخته. عینک مشکی مد ِروزی روی چشم های نقاشی شده اش جا خوش کرده. ماتیکش اش خیلی خوشرنگ است. اندام لاغر و لباس های شیکی هم دارد. روی صندلی ِ بین ما یک پاکت نامه و چند تا کلید و کارت بانکی ست. توی دلم می پرسم :"چطوری بعضی ها اینقدر پوست و مو خوشگلی دارند؟ چطوری اینهمه قشنگ می شوند؟!" سعی می کنم کمتر نگاهش کنم!

شماره ای خوانده نمی شود و همه کلافه اند. دختر جوان بلند می شود و می رود پشت باجه ها و به کوه کارتن ها سرک می کشد. چند تایی سوال می پرسد. در همین فاصله مردی جوان توی کاپشن چهارخانه رنگی، به سمت صندلی وسطی ِما دولا می شود و دسته کلیدی را برمی دارد و توی جیبش می گذارد. کمی تعجب می کنم. نکند کلیدهای دخترک بوده که جاگذاشته است؟ دل دل می کنم تا دخترک برگردد و بتوانم این موضوع را یواشکی به او بگویم. با چشم تعقیبش می کنم و حواسم به مرد هم هست که جایی نرود. بالاخره دختر به سمتم می چرخد و من با اشاره به او می فهمانم که جلوتر بیاید. آهسته می گویم: " این دسته کلیدی که اینجا بود، واسه شما بود؟" دختر هول می کند. "سوئییچ ماشین بود؟" چشمم به کیف شیشه ای مشکی و کوچکش می افتد. دست ظریفش دارد آن تو دنبال چیزی می گردد. سوئیچ و دزدگیر ماشین قاطی کلی چیزهای دیگر ته کیف هستند. تا به او نگاه کنم می گوید " نه، واسه من سر جاشه! " و نفس راحتی می کشد.

آهسته می گویم "آخه شما که بلند شدید، اون آقا اومد یه دسته کلید از اینجا برداشت. فکر کردم نکنه واسه شما باشه؟!" بعد متوجه چشم های سرمه کشیده ی دختر می شوم که به من زل زده است. با لبخندی که ردیف دندان های یکدست و درشت و سپید ِسپیدش! را به رخ می کشد، می پرسد "من می شناسمت!... ولی اسمت یادم نمیاد!... اسمتو بگو! " چشم هایش را کنجکاوانه ریز می کند. جا می خورم!... خنده ام می گیرد. "اسمم..." با گفتن نام فامیلی باز هم مکث می کند، انگار هنوز نشناخته. می گویم " مرجانم!... مرجان!" چشم هایش برق می زند! اسمم را تکرار می کند و می گوید "منم راحله!! منو یادته؟!... یادته اون سالها توی قطار... با هم می رفتیم تهران سر ِکار...".

جا می خورم!... راحله!... راحله!...

ادامه دارد...

بندباز
دوشنبه ۱۴۰۵/۰۸/۲۵
20:23
درحال بارگذاری..

سپیده؛ سرزده از پس کوه بلند!

این سپیده است. از وقتی که آمده ایم به خانه ی جدید، برای رفت و آمدمان به کارگاه و خریدهای دم دستی، رفیقم شده است. البته رفیق ِجان، نقره ای است. ولی نمیدانم چرا اسمش را گذاشته "جانی بلک!". جفتشان را همان هفته اول توی دیوار پیدا کردم؛ بیست تومن! به جان نشان شان دادم و او هم خوشش آمد. پروژه ی خریدن موتور، بخاطر نداشتن پارکینگ و دو برابر شدن قیمت یک شبه ی موتور، منتفی شده بود. پس بهترین گزینه دوچرخه بود! حالا که یادش می افتم، آن اوایل چقدر برای خریدن دوچرخه دوم شک داشتم، خنده ام می گیرد!... راستش از بچگی به این طرف، سوار نشده بودم و کلی خجالت می کشیدم که زمین بخورم! اما حالا دنبال بهانه می گردم که با هم بیرون بزنیم! :) چند روزی که هوا بارانی بود، سواری با سپیده خیلی کیف می داد! یکسالی بود که باران درست و درمانی نباریده بود. زمین و زمان و آدم ها تشنه ی باران بودند... . آسمان تمیز شد. شهر تمیز شد. تمام درختان تمیز شدند... و دل های ما هم نفس تازه ای کشید!

با سپیده رفته بودم نانوایی. آقای شاطر سرش خلوت بود. مثل همیشه مودبانه سلام و علیکی کرد و پرسید: چند تا نان میخواهی خانم ورزشکار!؟ ... راستش من که فقط قیافه ی ورزشکارها را گرفته بودم با خجالت گفتم: پنج تا!... دوباره پرسید چند تا؟ ( به گمانم گوشش سنگین است.) پنج انگشت دستم را توی هوا باز کردم و نشانش دادم. سری تکان داد و کارت بانکی را از دستم گرفت. پرسید: رمز! داد زدم سیزده!!... آمدن پیرزنی را از گوشه چشم دیدم. توی چادر قهوه ای با گل های ریز قرمز. با دمپایی جلو بسته و صورت آفتاب سوخته اش، کنارم ایستاد. لبخند جالبی روی صورتش بود. کوچه خلوت بود و جلوی نانوایی فقط ما دو نفر بودیم.

پنج تا نان بربری تپل و برشته روی میز آهنی سر خوردند و سمتم آمدند. بخار از تنشان به هوا می رفت. کیسه ی پارچه ای را جلو بردم و سعی کردم نان ها را یکجا داخلش بیاندازم. اما نمیشد بهشان دست زد! هم خیلی داغ بودند و هم خیلی شیطان! پیرزن با صدای مهربانش گفت: کیسه ات رو بده من! خودت نون ها رو بنداز توش!... دست به نونهات نمی زنم شاید دلت نگیره... و دوباره خندید. صورتش با وجود آفتاب سوختگی و کک و مک هایش، بی نهایت مهربان بود. بالاخره نان های داغ توی کیسه جا خوش کردند. تشکر کردم. هم از او و هم از آقای نانوا. رفتم سمت سپیده که پیرزن صدایم زد: صبر کن! زیپ کوله ات بازه! می ری توی راه یه چیزی ازش میوفته بیرون!... صبر کن واست ببندم!...

مثل مادرها مهربان بود! یک جور خاصی با محبت بود!... آرام زد پشت کوله ام و گفت: حالا برو!... سوار سپیده شدم و بلند گفتم: روز خوبی داشته باشید!... نگاهش نکردم اما حدس زدم باید روی صورت او هم لبخندی به بزرگی لبخند صورت من باشد!... تمام حواسم به لاستیک سپیده بود که به کیسه نان ها نخورد!... به اینکه خودم سُر نخورم و جلوی نانوایی ضایع نشوم! از وقتی زین را دوباره بالا برده ام، کنترلم روی دوچرخه کم شده!...

توی راه وقتی به آدم ها نگاه می کردم با خودم گفتم انگاری باران دل آدم ها را سبز می کند!... آدم هایی که تا دیروز عصبی و کلافه و خسته و دلمرده بودند، حالا صورتشان باز شده است. به هم با آرامش نگاه می کنند. عجله ای ندارند. مهربان شده اند! کاشکی همیشه باران ببارد... .

بندباز
جمعه ۱۴۰۵/۰۸/۲۲
19:10
درحال بارگذاری..

دلخوش نباشید

خبرهای داخلی مدام در حال اعلام پیروزی ایران هستند. این که توانسته اند روی انتخابات آمریکا تاثیر بگذارند یعنی آنها را شکست داده اند. خب باشه. قبول! تو پیروز شدی. انصافا هم خوب توانسته ای تاب بیاوری! یعنی مردم ات، یعنی ما! یعنی من! یک جور عجیبی داریم همه چیز را تاب می آوریم که باور کردنش ممکن نیست.

دیشب به جان می گفتم " مردم آمریکا، فقط چند ماه از نظر اقتصادی توی فشار بودند، بعد طوری توی رای دادن تلافی کردند که طرف خودش هم شوکه شده! رفتند رای دادند که جنگ با ایران بس است! بعد یک عده ای این طرف دارند خودشان را پاره می کنند که چرا می خواهید توافق کنید؟! باید بجنگید! آن هم بعد از چهل و چند سال فشار اقتصادی!!" راستش این هم باورکردنی نیست. هست؟

بندباز
جمعه ۱۴۰۵/۰۸/۱۵
18:12
درحال بارگذاری..

هفتم آبان ۱۴۰۵

امروز تولدم بود اما آخر شب، توی رختخواب گریه میکردم... .

بندباز
جمعه ۱۴۰۵/۰۸/۰۸
0:15
درحال بارگذاری..