بنــدبــاز

صدای جیرجیر ضعیفی از کوچه به گوش می رسد. پای گاز ایستاده ام و مشغول زیر و رو کردن کتلت ها هستم. حواسم پرت ِ قیمت های جدید کارتن پستی بود که سیب زمینی ها سوختند! یک طرفشان سیاهی تلخ و بدی دارد. آن طرف دیگر نیمه خام است! با چند فحش که حالا دیگر یادم نیست، از تابه بیرونشان کشیدم و کتلت ها را به جایشان توی روغن خواباندم. وسط این کارها آمده ام سر وقت ِنوشتن! نوشتن که خبر نمی کند! یک دفعه آدم ویرش می گیرد که بنویسد! می دانم؛ تقصیر همان جیرجیرهای ضعیف است! که اولش نفهمیدم از کجاست؟ اما چند لحظه بعدتر که صدای گریه ی بچه آمد، فهمیدم یک نفر دارد اولین قدم های عمرش را توی کوچه ی ما می گذارد! جیر جیر کفش های جغجغه ای اش بود که من را به نوشتن وا داشت!

کوچه بی نهایت ساکت است! سی و چهارمین موتور سه چرخه ی ضایعاتی، چند دقیقه ی پیش آمده و سطل آشغال شهرداری را زیر و رو کرده و چیزی نیافته بود! حالا مثل همیشه چند ساعتی همه جا در سکوت فرو می رود تا ساعت دو عصر برسد و نیمه ی دوم زباله گردی ها شروع شود. بچه دوباره می زند زیر گریه. از پشت پنجره ی آشپزخانه سرک می کشم اما درخت زبان گنجشک تمام منظره را پر کرده و نمی توانم بفهمم دلیل گریه اش از چیست؟ صدای مادرش نمی آید. بعد دوباره سکوت می شود و جیر جیر قدم های نامنظم اش کوچه را پر می کند!... یاد اشک های زن چاق دیروزی توی تاکسی می افتم! و تلاش بی فایده اش برای نگه داشتن بغضی که بی هنگام سر باز کرده بود و داشت توی صندلی جلوی تاکسی، آن هم پیش سه نفر آدم غریبه می ترکید!...

زن ِمیانسالی که کنار دست راننده ی پیر و لاغر مردنی نشسته بود و دو اسکناس ده تومانی تا شده را روی داشبوردش می گذاشت. دخترک کنار دستی ام بی موقع وسط حرف های آن دو پریده بود و شماره کارت می خواست. پیرمرد اما حواسش به حرف های زن بود که توی مانتوی مشکی و ضخیم اش خیس عرق شده بود. هوا گرم بود. راننده هم دستمال کهنه ی کرمی رنگی را به سر و صورتش می کشید و سعی می کرد زن را آرام کند. کلمات آشنایی به لهجه ی لری آرام آرام داغ ِدل زن را بیرون می ریختند. پشت چراغ قرمز ِمیدان گیر افتاده بودیم. پراید کهنه و قدیمی بوی گاز می داد. توی صندلی های زهوار در رفته اش کمی جابجا شدم و به مسافر بغل دستی ام دوباره نگاه کردم. دختر جوانی بود توی لباس سرمه ای رنگی کارمندی، یا شاید دانشجویی... .

دخترک دوباره حرفش را تکرار کرد "آقا میشه یه شماره کارت بدید؟" پیرمرد می شنید یا نمی شنید؟ نمی دانم اما تمام حواسش به زن بود که با همان لهجه ی لری و شرمی که توی صدایش موج می زد از بچه هایش می گفت. از اینکه او را بخاطر شهریه و هزینه های مدرسه کتک زده اند!!... پیرمرد دلجویانه پرسید "پس شوهرت چی؟ باباشون چیکاره ست؟!" و زن با صدای خفه ای گفت " هیچی!... معتاده! بیکار و علاف می چرخه... بچه ها همش از من پول میخوان... ندارم... از کجا بیارم؟... دیگه قدشون از من بلندتر شده... می افتن به جونم کتکم می زنن... "

برای یک لحظه توی تاکسی سکوت مطلقی برقرار شد. من و دخترک به هم نگاه کردیم. دخترک زیر لب گفت " بیا... اینم غصه ی امروزمون که جور شد..." سری به تاسف تکان دادم و آرام گفتم " هر کی رو می بینی یه غمی داره...". زن بیشتر از این نتوانست بغضش را نگه دارد. اسکانس ها را روی داشبورد گذاشت و پیش از آنکه چراغ سبز شود از تاکسی پیاده شد... دست های لاغر و چروکیده ی راننده که به سمتش دراز شده بود، توی هوا معلق ماند... دستمال کهنه اش را دوباره دور صورتش کشید و با آه بلندی دنده عوض کرد... چراغ سبز شده بود.

شماره کارتم را به دخترک دادم و بیست تومان از اسکناس های توی کیفم را به سمش گرفتم " قابل نداره". رسید واریزی را توی گوشی اش نشانم داد "خواهش می کنم. دستتون درد نکنه... بیا آقا... خط عابر بعدی پیاده می شم. ممنونم!" مرد انگاری تازه به جهان توی تاکسی برگشته باشد، تکانی خورد و ماشین را کمی جلوتر نگه داشت. باقی مسیر را خاطرم نیست که چگونه گذشت... رفته بودم به کودکی! به سالهای مدرسه... به اینکه ما چطور توی جنگ و بیکاری بزرگ شده بودیم؟...

پ.ن: عکس در لحظه و همینطوری جهت دل‌خوشی!

تصویر اسکناس پنج تومانی مچاله شده که کوبیده شد روی داشبورد چرک مینی بوس، از پیش چشم هایم جدا نمی شود.

از پشت ماسک کاغذی که تیزی لبه هایش گونه ام را می سوزاند، به سختی نفس می کشیدم. برای پست کردن سفارش های دو مشتری، مجبور شدم به هر جان کندنی هست از خانه بیرون بزنم. اولش حالم خوب بود. فکر می کردم کمی پیاده روی توی آفتاب پاییزی می تواند نیروی از دست رفته ی بدنم را جبران کند. ولی اشتباه کرده بودم. سرم منگ بود. ویروس مسخره یک جوری تسخیرم کرده بود که به سختی می توانستم سرعت عبورم از خیابان را با ماشین هایی که هیچ وقت قصد ندارند کند کنند و اجازه عبور به عابرپیاده بدهند، تنظیم کنم. با خشم دستم را بالا گرفته بودم و مثل پلیس های وسط چهارراه مجبورشان کردم بایستند تا بتوانم از خیابان به آن طرف بروم. هر دو لاین را شلوغ کردم. عابران دیگری هم با من از این فاصله عبور کردند... بدنم سرعت همیشگی را نداشت. مثل پیرزن ها از خط های سفید کف آسفالت رد شدم. و جلوی مینی بوس بنز آبی رنگ را با اشاره گرفتم تا سوارم کند.

مسیر تاکسی، پیاده روی ده دقیقه ای داشت. اما مینی بوس، درست جلوی اداره پست پیاده ام می کرد. تن ِکرخت و گنگم را از رکاب بالا کشیدم و دنبال میله ی سقفی گشتم تا تعادلم موقع حرکت بهم نخورد. توی ردیف سوم جا گرفتم. نشستم و جریان ورود خون به رگ های مغزم را حس کردم. مینی بوس مثل همیشه کند و آرام راهش را میان ترافیک باز می کرد. راننده پیرمردی لاغر و نحیف بود با موهایی یک دست سپید! حتی سیبیل های بلند و قشنگش هم سپید بودند! رگهای درشت دستش بیرون زده بود و موقع عوض کردن دنده، بالا و پایین می رفتند... .

در طول راه، چند مسافر سوار و پیاده شدند. برای زنی به سن و سال خودم، جا باز کردم و کارتن های پستی را روی پا گذاشتم تا بتواند کنارم بنشیند. چادری بود. صورتش را ندیدم. تمام مدت تلاش می کردم از پشت آن ماسک خاردار، کمی نفس بکشم. پنجره را پیچ و مهره کرده بودند و تنها راه باز، بادی بود که از پنجره ی صندلی جلویی، عقب میزد.

تقریبا رسیده بودم. زنی با هیکل مردانه، پیچیده در چادر مشکی، گوشی به دست جلو آمد و به راننده گفت "حاج آقا کرایه چقدر میشه؟" راننده حواسش به ترافیک گره خورده بود. گفت "بیست تومن خانوم." زن با غیض ِ بی دلیلی گفت " من دیروز این مسیرو اومدم ده تومن از من گرفت!" راننده کلافه سری تکان داد و با پوزخندی گفت " ده تومن؟! خدا بیامرزه، ده تومن چیه؟!" زن دوباره حرفش را تکرار کرد و به تندی از پیرمرد خواست که شماره کارت بدهد. پیرمرد که از شلوغی خیابان و ماشین های سردرگم و بحث بی فایده با زن کلافه شده بود با عصبانیت گفت: " اصلا پول نمیخواد تو پیاده شو." زن هم که انگار فحشش داده باشند با خشم و عصبانیت بیشتری به جر و بحث ش ادامه داد. مردی از پشت سر گفت: "خانوم کرایه ش هیجده تومنه، پول خرد نیست، همه بیست میگیرن". ولی زن دست بردار نبود. مسافر بغل دستی من هم در تایید حرف زن، رو به من کرد و گفت: "راست میگه، من دیروز اومدم پونزده تومن ازم گرفت!". پرسیدم "با چی اومدی؟! " گفت "با اتوبوس!" گفتم "خب اتوبوس صد تا مسافر جابجا می کنه، این مینی بوسه! معلومه که کرایه ی اون کمتره!" زن چیزی نگفت و رو برگرداند.

گلویم خشک شده بود. به سختی با کارتن ها از توی صندلی بلند شدم و پشت زن چادری که حالا داشت فحش های رکیک می داد، ایستادم. صدایش تمام ماشین را پر کرده بود. جنگی شده بود برای خودش آن هم سر ِ ده تومان! راننده اصرار داشت پیاده شود و پولی ندهد. زن می خواست شماره کارت بگیرد ولی بعدا بدهد پدرش را دربیاورند! دست آخر هم یک پنج تومانی مچاله شده را پرت کرد توی داشبورد ماشین و همانجا جلوی اداره پست پیاده شد. هنوز جلوی در بود و با راننده بحث می کرد. راننده پنج تومانی را دست به دست کرد که به او پس بدهند! می گفت "وقتی روغن ماشین رو عوض می کنم بیست میلیون، صدای هیشکی درنمیاد!"... کرایه ام را دادم و پایین آمدم. سرم از داد و بیدادهای زن توی ماشین درد گرفته بود. در را که بستم، دیدم زن دارد راننده را تهدید می کند. "می شناسمت! میگم آقای ... حسابتو برسه..."

تازه به صورت زن نگاه کردم. از آن خانوم های چادری بود که روسری و چادرشان را سفت و سخت می بندند با ابروهای پرپشت و صورتی خشن... دنبالم راه افتاده بود و داشت از راننده برایم گله می کرد که چقدر عوضی و دزد و پدرسوخته است... فقط یک لحظه نگاهش کردم و هیچ نگفتم. دلم می خواست خفه اش کنم! پیچیدم توی ساختمان اداره پست و هنوز صدایش را از توی خیابان می شنیدم.

با خودم فکر می کردم این جماعت، آنقدر هر دری وری ای گفته اند و صدا کلفت کرده اند و هیچ کس توی دهنشان نزده، فکر می کنند همیشه حق با اینهاست! انگاری همه چیز ِاین مملکت ارث پدری شان است! گرانی کمر همه را تا کرده، لال اند اما زورشان به یک پیرمرد لاغر مردنی می رسد که توی این سن باید استراحت کند اما هنوز دارد دنده صد من یک غاز عوض می کند. حالم بخاطر راننده خیلی گرفته بود. در طول روز چقدر باید از دست آدم های نفهمی مثل این حرص بخورد؟! تمام روز آدم را خراب می کنند.

دیشب با حال خوبی همراه جان از کارگاه برگشتیم خونه، دو تایی دوش گرفتیم و با کمی شوخی و مسخره بازی، خستگی از تن در کردیم. داشتم موهام رو خشک میکردم که دیدم جان با قیافه ی در هم و گرفته، روی مبل راحتی، به گوشی زل زده. گفتم خیر باشه! چرا قیافه ت این شکلی شده؟ گفت واسه خاطر یه خبر مزخرف!

فکرم در لحظه هزار جا رفت! گفت قبض برق اومده! مکث کرد. گفتم خیلی افتضاحه؟ ( ماه قبل، هفت میلیون و سیصد اومده بود) به شوخی گفتم چقدره؟ چهارده تومن؟!... سری با تاسف تکون داد و گفت: یازده و خرده ای! یعنی تقریبا دوازده تومن!....

مغزم رگ به رگ شد... شام کوفتمون شد. به هر شکل ممکنه که بلد بودم فحش و نفرین حواله چیزها و کسانی کردم که اصلا نمی شناختم شون... نفسم سنگین بود و میخواستم شدیدا کسی یا چیزی رو پاره کنم.... توی خیالم رفته بودم اداره برق رو منفجر کرده بودم. با ماشین نداشته ام زده بودم به آدم هایی که هر شب میان کنار خیابون تجمعات... بی فایده بود.

شب تا حوالی یک و نیم، خودم رو توی اینستاگرام غرق کردم تا بلکه حالم عوض بشه. نشد. تا صبح خوابهای دری وری دیدم... صبح گریه کردم. نمی تونستم جلوی اشک هامو بگیرم... این خونه جدید یه کولر گازی عهد بوق داره که خیلی برای ما داستان ساخته. صاحبخونه هم پول نداره عوضش کنه. ما هم هر جوری حساب کردیم نمیشد کولر آبی بزرگی رو آورد توی خونه نصب کرد. خونه ی اینجا اصلا کانال کولر نداره. بالکن و پنجره ها خیلی کوچیدند و نمیشه چیزی روشون نصب کرد...

خلاصه فشار روحی این چند ماه که مراقب باشیم کولر زیاد روشن نباشه و از ۲۷ هم کمتر نذاریم و ساعتها خاموشش کنیم و تهش باز اینهمه پول برق بیاد، یه جورایی فلجم کرد... زدم زیر گریه چون هر کاری میکنم تا شرایط زندگی یه کمی ثابت و قابل کنترل بشه، نمیشه...

جان بالای سرم توی رختخواب نگاهم می‌کرد، ماچ و بوسه های دلداری دهنده اش اثری نداشت... دیشب بخاطر این هزینه، کلاس خراطی ای که با هزار حساب و حساب ثبت نام کرده بود رو کنسل کرد... نیمه های شب میدیدم بیداره و داره چت میکنه... حسم بهم گفته بود داره کلاس رو کنسل میکنه، واسه همین بیشتر غصه خوردم... دست آخر گفت: یه قبض برقه... عزیز که از دست ندادی اینطور اشک می‌ریزی !.... اشکم بند اومد ولی هنوزم نفسم در نمیاد... ظهر شده و هنوز نتونستم به کارهای روزمره برسم... از اینکه در برابر شرایط احساس شکست و ناتوانی میکنم، بی نهایت خشمگین میشم... از اینکه وضعیت هر روز داره تخمی تر میشه، از خودم بیزار میشم. از اینکه چرا نمی تونم از پسش بربیام! ...

ظهر قراره بابا، ناهار بیاد خونه مون. آخه مامان رو بعد از یک دوره بیماری سخت، فرستادیم مسافرت تا کمی حال و هواش عوض بشه. نمیخوام بابا این غم رو توی صورتم ببینه ... شاید یه دوش آب سرد بتونه کمی از این قیافه داغون رو بشوره و ببره...

شاید یکی از هنرهای زنان، تحمل پذیر کردن امر تحمل ناپذیر است! آنجا که زنان به خیال و رویا پناه می برند. آنجا که قربان صدقه برگ نورسته ی گلدان می روند. آنجا که برای ماهی کوچک توی تنگ، دانه های ریز می ریزند. آنجا که نان و کلوچه ی چای می پزند.. آنجا که دستمال به دست، روبروی آیینه می ایستند و به این همه استقامت در برابر سپاه ناامیدی فکر می‌کنند...

من بارها با روی دیگرم، با زندگی مواجه شده ام. آن روی مردانه، که تمام توانش را در جنگ با زندگی از دست می دهد. جنگی تاریک و سرد... بی هیچ افق روشنی در برابر چشم... من، بارها در مقابل مشکلات. با روی مردانه ام باخته ام! شاید برای همین باشد که چندی ست دوباره خیالباف شده ام! که قربان صدقه ی نورسته های گلدان میروم و برای ماهی های کوچکی که تازه خریده ام، دان می پاشم. دوباره نان چای می پزم... اما، هنوز جرات رودررو شدن با آنکه در آیینه به انتظار ایستاده است را ندارم...

ماراتن بزرگ شروع شده است! زندگی در دویدن برای رسیدن به ارقام پایین تکه کاغذی خلاصه شده که موقع هر خرید به دستمان می دهند! در این بین گاهی هم چیزهایی می بینم که رنگ و بوی زندگی در دوران کودکی را دارد! مثل آن غنچه ی تازه باز شده در باغچه ی بلوار پیاده رو! همان که من را یاد کارتن مسافر کوچک و گل رُزش انداخت!

دارم فکر می کنم از چه چیزی بنویسم که تکرار مکررات نباشد! که باری نشود روی دوش خسته ی ذهنت! در طول روز و گاهی از میان خوابهای شب، چیزهای درخشانی به فکرم می رسید، برای نوشتن! اما ماراتن بزرگ اجازه نمی دهد! حتی لحن نوشتنم را هم در اینجا عوض کرده! با این حال هنوز یک چیزی از گذشته درونم زنده است و گاهی به شکل خشم و انتقام خودش را نشان می دهد. چیزی که سعی می کنم مهارش کنم تا آدم های دور و برم ناراحت نشوند! چیزی شبیه انتقام! از آنهایی که فکر می کنند تافته جدا بافته ای هستند. آنهایی که تا خرخره توی مسائل زندگی شان دست و پا می زنند و تو را مثل سوپاپ اطمینان برای خالی کردن فشارهای روحی و روانی شان دیده اند... اما به محض اینکه این موضوع را به رویشان آورده ای، رهایت کرده اند! جوری که انگار از اول هم نبوده ای!... انگاری برده ای به اربابش بگوید که : " ببین داری خیلی به من سخت می گیری! من هم مشغله های زندگی خودم را دارم! " و ارباب رو ترش می کند و می گوید که برود... مرخص شود! ... گاهی دلم می خواهد برای انتقام گرفتن از این اربابها، کارهایی بکنم که سالیان سال، به هزاران دلیل، نکرده ام! با نشان دادن توانایی هایم، یادشان بیاندازم که چیزی کمتر از آنها ندارم، که بیشتر هم هستم. چرا که توانسته ام تمام این مدت، گوش شنوای شان باشم... که زندگی شان در کنار زندگی خودم، دغدغه ام بوده است...

دارم از چه حرف می زنم؟!... شاید اینها عوارض دلتنگی برای دوستانی باشد که دیگر دوست نیستند! که انگاری تاریخ مصرفم برایشان گذشته است ولی نمی خواهم باورش کنم... هر چند به گمان باید بی رحم تر از این حرفها باشم... خیلی وقت بود که تصمیم گرفته بودم بی رحم باشم... پس بیا به این موضوع دیگر فکر نکنیم! رهایش کن!

بروم سراغ حساب و کتاب و چرتکه انداختن کاسبی مان! این مهم تر است. بعدا دوباره می آیم و حرف های به دردبخور می زنم! ... به کدام درد؟!... نمی دانم!

به طرز عجیبی احساس تنهایی میکنم...

و عجیبی ماجرا به اینه که همه دور و برم هستند... همسر، پدر و مادر و برادرها...

بعد از سالها برگشتیم شهری که پدر و مادر در اون زندگی می‌کنند. فکر میکردم وقتی نزدیک شون بشم کلی از غم و غصه های دوری، محو میشه... ولی چیز دیگه ای جاش رو گرفته...

اون روزهایی که مجرد بودم، فکر میکردم ازدواج میتونه حجم بزرگی از تنهایی آدم رو پر کنه ولی حالا همه چیز شکل دیگه ای به خودش گرفته...

و دوستانی که ندارم... که حالا حتی نمیدونم اون زمانها واقعا دوستم بودند یا ...

انگاری همیشه این من بودم که برای نگه داشتن رابطه ها دست و پا زدم... انگاری همه چیز بی مزه شده... همه ی رابطه ها، نسبت ها... حرفها و نگاه ها... نمیدونم چی شده!؟

امروز بعد از سال‌های خیلی زیاد، خودم رو دیدم که داشتم موقع سرخ کردن بادمجون ها زیر لب ترانه ی داریوش رو زمزمه میکردم. اونی که توش می خونه : " ای که بی تو خودمو، تک و تنها می بینم...".

خطاب به مردم سرزمینم!

لطفا اینقدر راحت دهانتان را باز نکنید و نگویید : " حتما جنگ می شود!! "

اینقدر با این موضوع وحشتناک، ساده و دم دستی برخورد نکنید! وقتی هر کدامتان راحت درباره ی امکان وقوعش حرف می زنید، این انتظار را در ذهن بقیه پررنگ تر می کنید!... به این اتفاق انرژی بیشتری می بخشید! وقوعش را محتمل تر می کنید!

چرا بجایش نمی گویید: " به امید خدا که اینطور نمی شود! " بلا به دور باشد. انشالله صلح حاصل بشود. خدا خودش رحم کند...

از کِی اینقدر تشنه ی نابودی شده اید من نمی دانم!!

من هم مثل خیلی از شماها اخبار را دنبال می کنم. از واقعیت ها با خبر هستم. می دانم دور و برمان چه خبر است اما حتی تصور این اتفاق را هم به ذهنم راه نمی دهم!! شما مگر ارزش زندگی و زنده بودن را نمی دانید؟! هیچ دقت کرده اید که دارید با هیجان های الکی و فکر نشده، زندگی خودتان و نسل های بعدی را دست این و آن می سپارید؟! من واقعا شاخ درمی آورم از دیدن آدم هایی که اینقدر ساده لوح اند... اینقدر همه چیز برایشان کارتونی و زودگذر است. اینقدر خسته و ناتوان شده اند که همیشه دنبال یک نفر می گردند تا بیاید و زمام امور زندگی شان را در دست بگیرد. بعد پنجاه سال دیگر به او فحش بدهند. همانطوری که قبلا هم بارها این کار را تکرار کرده اند... و این چرخه ی کشنده را بارها و بارها تجربه کنند...

مغزم درد گرفته است... امروز توی پیاده رو نگاهم دوخته شده بود به صورت بی گناه رامتین! پسر سیزده ساله ی همسایه که صورت زیبایش داشت توی قاب بنر ترحیم، می خندید!!...

چند باری ویدیو را می بینم. چیزی درونش هست که آدم را وادار می کند بارها و بارها نگاهش کند. چیزی که نمی دانی چیست؟ انگار می خواهی جواب تمام سوال هایت از دهان قاضی شارع بشنوی! تصویر روی صورت قاضی قاب گرفته شده. با نگاهی خیره به رو به رو! بی اینکه پلک بزند! ( علی نصیریان با همان صدا و لحن میخکوب کننده اش ) خطاب به سلطان محمود می گوید:

- " هرگز سوگواری را در مرگ عزیزش، در نهایت تقلا، سخت در آغوش گرفته اید امیر محمود؟! "

سلطان محمود بی اینکه دیده شود، با تحکم پاسخ می دهد:

- " منظور چیست؟! ".

حالا نیم رخ قاضی شارع را می بینی با همان نگاه خیره به رو به رو که به آرامی می گوید:

- " هر چه بازوان خود را تنگ تر می کنید، آرام کردن او دشوارتر است... "

باز صدای سلطان می آید که اینبار گویی از آن تحکم کمی کاسته شده و با شرم می گوید:

- " آری!"...

قاضی شارع چشم به زمین می دوزد و چند قدمی به جلو گام برمی دارد. بعد دوباره سرش را بالا می آورد و با نگاهی که به سمت افق دوخته شده است می گوید:

- "خلقی را در نهایت سوگواری چطور؟!..."

و بعد صدای موسیقی متن سربداران تمام گوشم را پر می کند و بند دلم پاره می شود... . بارها و بارها این گفتگو را با خودم تکرار می کنم!

- " هرگز سوگواری را در مرگ عزیزش، در نهایت تقلا، سخت در آغوش گرفته اید امیر محمود؟! "

+ " منظور چیست؟! ".

- " هر چه بازوان خود را تنگ تر می کنید، آرام کردن او دشوارتر است... "

+ " آری!"...

- "خلقی را در نهایت سوگواری چطور؟!..."

چند روز پیش حال مامان خراب شده بود. فشارش بالا رفته بود و دچار تاری دید شده بود. من از مامان چیزی حدود صد کیلومتر فاصله دارم. تلفنی پیگیر روند دکتر رفتنش بودم. یک روز بعد رفتم به دیدنش. روی مبل راحتی دراز کشیده بود. خیلی کوچک و نحیف شده بود. قلبم مچاله شد. تمام استرس آن چند روز را یکجا قورت دادم و تلاش کردم حالش را بهتر کنم. من و جان را که دید، از جا بلند شد. جان را به بهانه ی سلمانی رفتن بیرون فرستادم و با مامان درد و دل کردم. شبیه گلی بود که چند روزی بی آب مانده و حسابی چروکیده و بی حال شده بود. یکی - دو ساعت بعد، کمی بهتر بود. بلند شد و رفت دوش بگیرد. توی حمام کردن کمکش کردم. بیرون که آمد شبیه گلی بود که تازه آب به ریشه هایش رسیده و کم کم دارد طراوت گذشته را پیدا می کند.

تنهایی مامان بعد از ازدواج بچه هایش و دغدغه های بیهوده ای که در عالم مادری برای خودش می سازد نیمی از ماجرا بود! نیم دیگر برمی گشت به تلویزیون خراب شده ی ایران و محتواهای مرگ زایش! که برای یک مخاطب تنها، به مرور می تواند مثل سم عمل کند! اخبار و فیلم ها همه و همه چنان می توانند روحیه یک انسان را در هم بشکند که باور کردنی نیست!

در طول دو روزی که آنجا بودم، تمام تلاشم را برای بهتر شدن حالش کردم. به داداش ها و بابا بیشتر از هر زمان دیگری سفارش کردم. کاش می توانستم آن تلویزیون لعنتی را هم از خانه بیرون بیاندازم!... دکتر برای مادر چند قرص آرامبخش و تراپی تجویز کرده است. حالا که برگشته ام، دلم مدام پیش اوست. با جان حرف زده ام تا اگر بشود بعد از عید، از این شهر اسباب کشی کنیم و برویم جایی حوالی مامان و بابا خانه بگیریم. تا خدا چه بخواهد!

برای بهبودی حال تمام مامان و باباها، تمام بچه ها، تمام مریض ها در همه دنیا دعا کنیم! امیدوارم که همه شان هر چه زودتر بهبودی کامل پیدا کنند. الهی آمین!

دیروز حوالی صبح خواب می دیدم مرده ام! توی یک گودال کم عمق و خیس، وسط زمین چمن یک پارک، دراز کشیده بودم... هر چند حالا که خوب فکر می کنم، ممکن است من نبوده باشم! شاید هم او بوده! کسی که سال های زیادی از عمرم را به دوست داشتنش اختصاص داده بودم و به هیچ جایی نرسیده بود. نمی دانم! عجیب تر از صورتی که وسط زمین چمن به من لبخند می زد، نایلون پر از سکه ای بود که توی دست هایم گرفته بودم!... یکی از این نایلون های نازک و بزرگ که نانوایی ها کنار نان های بی کیفیت شان می فروشند! چیزی حدود دو - سه کیلو سکه ی قدیمی دوزاری و پنج قرانی ته کیسه بود و داشتم آنها را به جان می بخشیدم! انگاری میراث تمام سال های عمرم بود!... :)) آن هم با چه عزت و احترامی! انگاری گنج قارون بود!! :))

جان را نمی دیدم. فقط صحنه ی تحویل دادن نایلون سکه ها به دستش پیش چشم هایم بود. ولی برای کسی که مرده بود، بسیار غمگین بودم! حالا چه خودم بودم چه او، فرقی نمی کرد! چرا که خیلی آن جسم خوابیده در دل خاک را دوست داشتم! با خودم فکر می کردم: "همه اش همین بود؟!... چقدر حیف شد!!" بسیار بسیار غمگین بودم! و با همین حال هم از خواب بیدار شدم... برای یک ساعتی نتوانستم از تخت بیرون بیایم... به دلیل دیدن این خواب فکر می کردم و به ماحصل عمرم که چند مشت سکه دوزاری بودند...

حالا که فکر می کنم شاید این خواب برمی گشت به مرور خبرهای سیاسی و اقتصادی! اسنپ بک و بالا کشیدن سرسام آور طلا و دلار... هر چند که حالا دیگر آب از سر ِما و امثال ما گذشته است و یک وجب و صد وجبش فرقی ندارد!